Gece

Lamba söndü, oda yerinde kaldı. Pencerede bir şehir, kendi ışığına bakıyor.

Saat, duvarda değil artık; suyun bardakta beklemesinde, perdenin bir şey söyleyecekmiş gibi durmasında.

Bu satır bilerek uzun yazıldı: dar bir ekranda ikinci satıra taştığında bile tek bir dize olarak okunabildiğini görmek için.

Sabah olunca kimse sormayacak gecenin nereye gittiğini.